Då kom våren endeleg til Sotra også, og tradisjonen tru må eg ut å gjere hagen klar for sommaren. Ein tradisjon er at eg må grusa vegen opp til huset, så kjem ryddinga og etterpå sjølve hagearbeidet.

Når eg skal jobbe ute går eg alltid med boots. Eg har eit fast par, av dei 15 eg har, som brukast til hagearbeid. I dag var det så varmt at eg måtte på med shortsen også, og en må nok erkjenna at det sikkert så litt rart ut.

I USA er det heilt vanleg å bruka boots som arbeidssko, men her heime i Norge har vi ikkje tradisjon for det. Her pyntar ein seg gjerne med boots. Eg har gått med boots sidan eg var ti år, og brukar dei i alle anledningar. For dei er lagd for både arbeid og hygge. Dessutan er det mykje betre å gå med enn støvlar.

Når cowboyane i ville vesten kunne bruka det, må då eg også kunne bruke dei. Eg har bruklt dei i alle dei vanlege jobbane eg har hatt også boots. Det har aldri vbore nokon som kommenterte det, men dei snakka vel gjerne om det bak ryggen min!

Dykk får uansett ha lukke til med hagearbeidet – med eller utan boots!

Me sjåast
Leifen

Forresten, her er Nancy Sinatra med These Boots Are Made For Walking:

Etter at tida i Vassendgutane var over har eg vore mykje på spelejobbar, og mange av dei er ei reise i minnar. Eg er mykje på gamle trakter, og det er alltid kjekt å møta igjen gamle kjente. Men denne veka har det vore duka for ein debut.

Eg har spelt på dei fleste stader i Haugesund, men aldri før på Mack Kjelleren. No har eg riktignok besøkt plassen mange ganger som gjest, og kjenner Einar som driv plassen godt. Derfor var det litt spesielt å få spørsmål om å spele her.

Under tida i Vassendgutane kunne eg ikkje spele ei hel veke på samme plassen. Det har eg moglegheiten til no. Eg kom ned her på mandag og skal spele fram til søndag. Bur i ei flott leilighet, og nyt livet.

Det er ikkje mange plassar i landet vårt der ein har levande musikk kvar dag. Mack Kjelleren er ein av dei. Ein får god kontakt med stamgjestene i løpet av ei slik veke, og nokre vert vener for livet. Plassen ligg like ved kaien her i Smedasundet, og det gjer at fleire bergensere stikk innom også når dei kjem med båten frå Bergen.

Håper dei av dykk som bur i Haugesund eller skal innom denne veka stikk innom og helsar på!

Me sjåast!
Leifen

Til helga har eg ein spelejobb er har gleda meg til ei god stund no. Årsmøtet i Norsk Countrymusikk Forbund skal arrangerast på Westland Hotel i Lindås kommune. Det er eit anna publikum enn eg spelar for til vanleg.

I heile landet fins det lokale countryklubber. Dei gjer ein kjempejobb for å fremja musikken. Både med lokale artistar og større festivalar. Nordhordland Countryklubb er ein av dei, og arrangør for helgas opplegg. Med supereldsjel Steinar Kjenes i spissen, vil eg meine at dette er ein av dei beste klubbane i landet. Dei tek vare på både lokale og nasjonale artistar.

I mange år spelte eg fast på arrangementa til Nordhordland Countryklubb, men då eg spelte i Vassendgutane var det rett og slett ikkje tid til det. Difor var det ekstra kjekt å få spørsmål om eg ville spela der igjen.

Folk som kjem der har peiling på country, og dei er eit anna publikum enn når eg reiser rundt på andre scener. Her sit folk og lyttar. Dei vil ha god, gammaldags country, og det er nett det dei skal få. Det er jo den coutryen eg likar aller best sjølv.

For meg er det ei ære å få spele på slike arrangement og countryklubbar. For meg er desse klubbane sjølve livsnerva i norsk coutrymusikk. Dei er vel så viktige som oss artistar.

Me sjåast!
Leifen

Eg har fått eit oppdrag eg ikkje kunne seie nei til. Marshall Law skal til Norge denne våren, og eg skal vera med i bandet hans. Truleg kjem han i mai. Enno er det ikkje bestemt kor lenge han blir her eller kvar me skal spele. Marshall spelar såkalt outlaw-country, i same stil som Waylon Jennings.

Eg må innrømma at eg ikkje hadde høyrt så mykje om Marshall Law før eg fekk tilbodet om å vera med på turnéen her, men sidan har eg sjekka han litt opp. No gler eg med til å spele med ham.

Marshall Law er kjent som The Wild Man-countryrocker. Rykta seier at han har levd opp til kallenamnet fleire gongar. Han er oppvaksen i Louisville i staten Kentucky. Marshall var sonen til en baptistprest, men gjorde fort opprør mot faren. Han var rett og slett ein rebelsk ungdom. Men musikken tok over, og sidan han fekk sin første gitar då han var 14 år, var kursen fastlagt. Nett som meg lærte han seg sjølve å spela gitar.

Når han hadde meistra gitaren, gjekk han i gong med å laga sin eigne sangar. Han danna sitt eige band, og spelte både på garasjefestar og festivalar. Kursen var satt. Marshall skulle spela country.

Energien villmannen lagar på scena er viden kjent. Det er publikummet heime i USA også kjend for. Dei seier at det alltid vert «hæla i taket», når Marshall speler. Han har gitt ut fire CD-ar, og er med i fleire band. Til oss kjem han som soloartist, og eg skal altså vera med i oppvarmingsbandet. Dei seier at han har roa seg litt ned på det siste albumet «Anything For You», men me skal nok spele mange av de gamle rocka countrylåtane hans også.

Eller vert det faste oppdrag fremover. Kvar torsdag og søndag finn du meg på Skipperstuen i Bergen, og i helga vert det speling på Public Bar fredag og i baren på Westland Hotel på lørdag. Bror min, Frode, har også hyra meg inn til nokre gjesteopptredenar for hans Good Reason Band.

Me sjåast!
Leifen

No har dei fleste fått med seg at eg ikkje skal spele meir i Vassendgutane, og eg må nytte sjansen til å takke for alle god telefoner og tekstmeldingar eg har fått den siste veka. Det har varma utruleg, og eg set stor pris på det.

TAKK FOR NO: Bildet er frå siste spelejobb i Bergen med Vassendgutane, og det er tatt av BA-fotograf Eirik Hagesæter

Men ein kan ikkje kvile på gamle bedrifter. Det er på tide å sjå framover, og gå tilbake til det livet eg hadde før Vassendgutane. Ein trubadur på tur igjen. Eg var ikkje 18 år fyste gongen eg hadde spelejobb på Du Milde Måne i Bergen. I kring 30 år har eg levd som musikar, og eg har ingen planar om å gje opp det livet.

Åra i Vassendgutane har vore gode og stabile. No må eg ut og ”selje” meg sjølv igjen for plassar med levande musikk. Det har eg i grunn aldri vore veldig glad i. Det er vanskelig å skulle snakka fint om seg sjølv, men heldigvis er det mange som kjenner med etter alle disse åra. Enno har eg ikkje starta skikkelig med jobben med å få spelejobbar, men i løpet av denne månaden vert eg nok meir aktiv på det. Så då sjåast me kanskje på ein pub nær deg?

REUNION? Det hadde vore kjekt å spele saman med Country Action Band igjen, blant anna med min god venn Dag Wolf.

Eg har også sysla litt med tanken om å setje i hop mitt gamle band Country Action Band på enkelte festivalar. Det er meir sosialt å spele i band, og det kjem eg nok til å sakna. Eg er ikkje frammand for å verte gitarist i andre band som treng det heller. Framtida får vise kva som skjer. Ein har jo i grunn heile verda for sine føtter no.

No dreg eg straks på spelejobb på Skipperstuen. Der skal eg spele kvar torsdag og søndaf fremover, som vanleg. I morgon og på laurdag skal eg også spele der, og får med meg mi kjære Tanya. Så det vert ekstra stas! Håper at eg får sjå nokon av dykk der!

Me sjåast
Leifen

Like før jul kom eg heim fra den mest eksotiske spelejobben eg har hatt. Fleire veker i Thailand ga meirsmak, og eg håper eg kan bruka invitasjonen eg fekk om å koma tilbake ein gong.

Her er nokre bildar frå turen, så dykk kan sjå korleis eg hadde det.

TAKK FOR INVITASJONEN: Kalle Eide frå Sotra og vossingen Asle Norekvaal eig Villa Viking. Dei var eit fantastisk vertskap, og ga meg ei oppleving eg aldri vil gløyme. Kalle er no min thailandske manager. Hehe! Tusen takk, gutar!

HER BUDDE EG: 30 meter frå Villa Viking budde eg på Villa Benelux. Som dykk ser brukte eg crocs. Ikkje akkurat så flott, men det einaste som dugde i varmen. Eg skifta først når me mellomlanda i København på veg tilbake…

SPELEJOBB: Spelejobb på Villa Viking. Dei hadde berre eit lite karaokeanlegg, men jaggu vart det stemning likavel.

GJENSYN: Verda er ikkje stor. Heilt tilfeldig traff eg på Håkon Birkelund fra Sotra. Det er han som har laga plakaten min, som me står foran.

NY JAKKE: Når eg var i Thailand ville eg nytte sjansen til å få ein ny countryjakke i beste Buck Owens-stil. Denne er longcoat, og den gamle har Lars Egil Vågeseter i Vassendgutane overtatt.

NÅR EG FØRST VAR I GONG: Måtte jo ta eit bilde med den ferdige jakka og skreddaren og.

STORE JOHN: Eg spelte også på den irske puben Ryans Daugther der mannen i grønt, Big John, var sjef. Der likte dei ikkje nymotens country, og “Take me home, country roads” var det beste eg kunne synga til dei.

NETT SO HEIME: Uansett kvar eg spelar finn både hattar, parykkar og blomstarkransar vegen opp på scena til meg. I Thailand var det akkurat slik også.

INTERVJU: Denne journalisten frå ein av avisene i Phuket ville ha eit intervju med meg, men han vart i grunn mest opprørt over å høyra ølprisane heime i Noreg.

NATTVOGNA PÅ DAGTID: Slike vogner gjekk rundt heile døgnet med forskjellig mat på. Eg holdt meg til kylling, men ein kunne kosa seg med froskar og skorpionar også om ein ville. Eg sleit med matforgiftning ein av dagane. Då gjekk eg fra scena og ut for å spy mellom kvar sang, men da gjekk no bra.

Vel no har dykk fått eit lite innblikk i korleis eg hadde det i Thailand. Ha ei fortsatt god jul, og eit strålande nytt år! Ikkje gløym at Vassendgutane speler på Ricks i Bergen i kveld, og på Old River Saloon i morgon. På søndag er eg tilbake på Skipperstuen!

Leifen

På mandag dreg eg til min mest eksotiske spelejobb nokosinne. I 14 dagar skal eg spele på norske barer i Thailand. For meg er det ein draumejobb!

Eg har aldri vore på den sida av verda før, så eg er veldig spent. Det er ein kompis frå Sotra som har overtalt meg til å ta jobben. Han skal ned der samtundes, så då passa det veldig bra å vere med.

For å vera heilt ærleg, veit eg ikkje kva som ventar meg der nede. Men eg gledar meg. Dei ba meg om å ta med ekstra mykje norske sangar, så eg har øvd inn nokon nye til anledningen. Dei skal få både Teddy Nelson og Johannes Kleppevik. Eg skal spele på forskjellige barar i Phuket når Patong Beach. Den første plassen heiter Villa Viking, eg er også booka på Harrys. Så får me håpa at eg vert godt mottatt.

Det næraste eg har vore Thailand før er dette hodeplagget eg fekk i gåve ein gong Hehe!

Det er spelepause for Vassendgutane i denne perioden, og difor tek eg sjansen på ein tur utanom det vanlege. Så vert det tilbake til det gamle og gode når eg kjem tilbake. Eg håpar det vert like fint som dei seier det skal bli, så eg kjem tilbake brun og fin. Hehe!

Eg har klær til vinteren når eg kjem tilbake også!

Før eg dreg skal eg spele på Skipperstuen i morgon. På laurdag kan dykk høra meg på UtenRicks i Knarvik, før det vert avslutningsfest på Skipperstuen søndag. Dei har fått ein knakande god vikar når eg er vekke, bror min Frode tek over. Det vert bra!

Me sjåast!
Leifen

PS! Vassendgutane har jo ein sang om Thailand også, når eg tenkjer meg om:

Eg skal med spele med Vassendgutane på Aalesunds cupfest på Rådhusplassen på lørdag.

Mi eiga fotballkarriere er ikkje mykje å skryte av. Eg sulla nokre år rundt på Nest-Sotra i ungdommen, men forsto fort at talentet mitt var begrensa. Så eg ga opp fotballen, og via meg til gitaren. Det har eg aldri angra på.

Eigentleg har ikkje tenkt så mykje på fotball sidan åra i Nest, men sist helg kom den inn igjen i livet mitt. Eg skal som sagt ikkje påstå at eg er nokon fotball-fan, men sjølv eg fekk med meg at Brann slo Rosenborg 6-3 på Lerkendal. For fyrste gang i karriere starta eg jobben på Skipperstuen i Bergen med å spele Brann-sangen.

No er no ein gong Vassendgutane fra Sunnmøre. Og sunnmøringar flotte folk, og det vert heilt sikkert ein kjekk kveld i Oslo på Rådhusplassen.

Helsing
Leifen

Me i Vassendgutane har allereie fått både gull- og platinaplate for Riskrem & Entrekått